Mijn vrouw en ik zitten nog wat na te kauwen op de afscheidsdienst en de afscheidsavond. Prof. Immink, die ook in de dienst was, zei ons: ‘Wat hebben jullie een prachtig afscheid gehad en wat is het mooi zo je loopbaan in de kerk af te mogen ronden.’ Daar zijn we het helemaal mee eens.

 

Zo hebben wij dat ook ervaren:

  • hele gezinnen die voor ons stonden op vrijdagavond: ‘We hebben belijdenis gedaan bij u, u hebt ons getrouwd en onze kinderen gedoopt.’
  • mijn oudste belijdeniscatechisante ooit: mevrouw Heuvelman. ‘Ik heb geen dag spijt gehad en ik ben elke keer zo dankbaar als ik aan het avondmaal zit.’
  • die grote groep dopelingen op het podium, in totaal 130. Geweldig zoals ze zongen!
  • al die mensen met wie je lief en leed hebt gedeeld, in pastorale nood, aan het ziekbed of op het kerkhof. Natuurlijk doe je dat vanwege je ambt, maar je persoon blijft daar niet buiten. De tranen zitten dan plots hoog.
  • jongeren en ouderen die je bedanken voor preken. Dat hoop en bid je, en je bent dankbaar als dat gebeurt.
  • de enorme berg aan kaarten en brieven.
  • de toespraken. Met name ook de onverwachte van Wouter en Leneke en de zang van Reina. Als gezin sluiten we ook een periode van 42 jaar pastorieleven af.

Nogmaals heel hartelijk dank! Met name ook aan allen die dit organiseerden. Gods zegen.

Ds en mevrouw Marchand

 

 

 

 

 

 

 

 

Vanuit de organisatie: zoals beloofd delen wij de toespraak van de heer F. van Breugel met u: klik hier.